Saturday, July 21, 2007

Harry Potter Mania


Last night, me and Maricel went to Deira City Center to watched my favorite movie Harry Potter. I have seen all the four series from the Sorcerers Stone to the Goblet of Fire and now the Order of the Phoenix. Its my first time to watch a movie in the cinema halls here in Dubai. It was a great experience. The movie started 8:30pm and finished 11:05pm. Tita Beth and Kuya Atong fetched me to home.
This is my first movie ticket here... haha.. (ni scan ko pa talaga.. waaaaaaaah).

Good News and My Last Day in Mobile Times


Today was my day because of that good news I heard from my boss, Sir Bibhas. He will get me from Unitec and will be working for him in Milesoft as an Accounting Staff. I am really very happy for that news.
(just making a pose in my old office table)
( with Maricel in Mobile Times office)
We went (I, Bibhas and Shiras) to the Mobile Times office in Dubai Media City to make some endorsements. I have to trained my friend Maricel to make her job which was my previous job in that office. Then after that my work will be changed to accounting. I miss my friends there but changed is much better for me. Thanks God I got my new job.



Monday, July 16, 2007

Missing Him so much

I have received a call from my papa today. I really miss him so much... I remember the times that we were together. The way he took care of me in the hospital, in my home and even in their house. He is the sweetest person I ever met. Being with him was the happiest moment in my life. No worries and doubts. Now we were talking only tru phones, chat and emails. Long distance relationship is really hard. Hope he will be here soon. I miss him and I need him here. I love you papa.

Papa i miss you and I love you so much, please stay here by my side forever.

Filipino music from the band ASIN

Last Saturday I left the office at 6:30pm and will be waiting for Tita and Kuya to fetch me. I went to the YAMAHA showroom just to pass time waiting for them. When I entered I heard a Filipino man playing a guitar excellently. Then they left after he found out that he don’t like the quality of the one that he is playing. I decided to stay in the showroom and afterwards left also. As I waited for my friends I talked to that guy and found out that he is a Manager of the once famous band in the Philippines, the ASIN. He told me that he is planning a concert for the band here in Dubai by after Ramadan season. He asked questions about likes of the Filipinos here to watch concerts and so on. We are talking to much and then realized that we still don’t have the name of each other. I learned that his name is Boy. Then say our goodbyes.

After that talked… I remembered that band that he is managing. Asin is such a great band as far as I can remember. They sung the famous “Masdan Mo ang Kapaligiran” that is really very true nowadays. Their songs are very inspiring and are full Tagalog songs. They sung one time in our baranggay fiesta as our special guest in the festival. I miss listening to the Filipino songs and reflect on each lyric.

Now I’m thinking if the Filipino youth today still recognized this band? It’s very sad to know that a band like them is now loosing space in the industry. Inspiring songs and good melody. Hope I can share songs like the songs of ASIN to my children and somehow teach them important lessons from it. I will try to watch and support the concert if it will be going to be pronounced. Good Luck Kuya Boy and good luck to ASIN.
You can take a look on their website and see what's new and old with them http://www.asinpilipinas.com/.

Wednesday, July 11, 2007

Life After operation

Here I am again in the office with nothing to do. I was on leave for the past 2 days because I am so much worried in my wound. It was bleeding 3nights ago. After I washed my clothes I found my wound with blood and I was so scared. I informed my papa about it because I need emotional support. But now its okey because one of my Tita in house is cleaning it and giving me medicines. I'm so thankful that I have her.

It’s a very tiring night last night because of Kuya Aris’s birthday. We went to the Open beach for the celebration. Supposed to be it will be just a simple dinner in our house, but because his mother requested for the pictures we went to a good place for good photos. Haha. I ate to much spaghetti and my tummy becomes toooooooooooo big. Haha. We went home at around 11pm. I haven’t informed my papa because its not as expected and I don’t want to bother him. After that I fell asleep deeply.

To many news I heard today. Hope Tita Beth will get the job that my boss offered. My nanay called and worried about me. My papa not able to go to work today. Just a very tiring day. I miss my papa so much that I called him 2 times.

Nways just an ordinary day again. Have to call my nanay just to inform her Im okey now. I miss them.

Wednesday, July 4, 2007

Sa aking muling paglisan...


Kaytagal mong nawala, babalik ka rin… babalik ka rin…

Tama talaga ang awit na ito para sa akin. Isang taon!!! Kung iisipin napakabilis nga lang talaga ng panahon pero ang isang taon sa tulad kong nangingibang bansa para magtrabaho ay napakatagal na. Nakakapagod din kasi ang mag isa sa bansang banyaga. Iba pa rin talaga sa pinas.

Last month pinalad akong magkaron ng bakasyon sa loob ng isang buwan. May 4 ang flight ko papuntang pinas. Laking tuwa at saya ang naramdaman ko paglapag ng eroplano sa bansang tinubuan. Saka ko naalala na bakit nga ba ako lumayo? Worth it ba ang paglayo ko sa mga taong mahal ko? Napaiyak ako pagkakita at pagyakap ko kay nanay. Miss na miss ko na pala sila, pinipigilan ko lang ang sarili ko para di ko maramdaman ang sobrang kalungkutan, pero sa pagkakataong iyon di ko na napigilan ang pagpatak ng aking mga luha.

Kinabukasan (May 6,2007) pagdating ko tamang tama… Fiesta sa amin.. haha.. pero wala kaming handa. Haha. Ok lang at least kasama ko mga mahal kong pamilya. Sa kauna unahang pagkataon nasilayan ko ang pinakagwapo kong pamangkin. Ang sarap ng feeling. Proud na proud ako na may pamangkin akong tulad nya. Hehe.

May 7, 2007, isa sa mga araw na hindi ko malilimutan. Ang pagtatagpo naming ng pinakamamahal ko, sa unang pagkakataon. Sa Metropolis Alabang naming napagkasunduang magkita. 12pm. Hayyy kakaibang pakiramdam. Labis na kaligayahan ang aking nadama… mahal na mahal ko talaga sya. Masaya ako dahil sya ang napili kong mahalin. Ang pagkikitang iyon ay nasundan pa ng marami. Labis na kaligayahan. Joven Abalos ang pangalan nya. At nag iisa lang sya sa buhay ko. Nun ko naramdaman ang labis na kaligayahan.

“Papa masaya ako at ako ang minahal mo. Pangako kong mamahalin kita habang ako ay nabubuhay.”

Masaya ang bakasyong iyon hanggang sa lumalapit na naman ang muli kong paglisan. June 1 may nalaman akong bagay na di ko kaylanman inaasahan. Meron daw akong cyst sa ovary at kaylangan kong maoperahan. Sobrang takot at kaba. Naiyak ako habang tumatawag ako kay papa at binalita ang natuklasan ko. Masakit pero salamat sa Diyos at naoperahan ako ng maayos. Sa lahat ng iyon kasama ko sya… ang aking asawa.

“Pa salamat at hindi mo ko iniwan sa mga panahong kaylangan kita.”

Ang isang buwan ay nadagdagan pa ng isa pa ulit dahil kaylangan kong magpagaling. At masaya ako sa mga araw na yun. Iba talaga sa buhay ko ditto. Hinding hindi ko ipagpapalit ang mga sandaling iyon.

Dumating ang araw na aking inaasam. Ipapakilala na nya ko sa pamilya nya. Ito ang pinaka unang pagkakataon sa akin na gawin ng isang lalaki ang mga bagay na ito. Ang saya saya. Paraiso ang lugar na iyon sa tulad naming nagmamahalan. Alam ko.. balang araw… matutupad lahat ng mga pangarap namin sa tulong ng Diyos.

Oras na ulit ng aking paglayo. Ang bigat bigat sa kalooban ko ang muli kong pag alis. Ayaw ko ng bumalik sa bansang nagbibigay sa akin ng sobrang kalungkutan. Ngunit anong magagawa ko? Kaylangan eh… pero hanggang kaylan kaya ako tatagal ulit?

Ngaun pa lang gusto ko ng umuwi sa piling nya. Araw-araw naluluha ako kapag naaalala ko ang mga sandaling kami’y magkasama. Ang sarap balikan. Gusto ko ng umuwi pagkatapos ng ilang bwan. Kaylangan kong magpakatatag para sa panganga ilangan ng aking pamilya. Papa kung alam mo lang ang lungkot na nadarama ko ngaun. Gustong gusto na kitang makasama. Mahal na mahal kita.

Kahapon (July 4) di ako pumasok kasi nalulungkot ako. Sobra… Buti na lang nakapag chat kami ng papa ko. Pagkatapos nun nipadevelop ko ung pictures namin. Hehe. Sabay iyak. Nyahaha. Pag malungkot ako yun na lang ang titingnan ko para medyo mabawasan ang sakit at lungkot na nadarama ko.





Ngayon nagdesisyon na ako. Kaylangan kong magpakatatag at tiisin ang buhay Dubai sa loob pa ng ilang buwan. Makaipon lang ako ulit ay babalik na ako sa Pilipinas. Ang totoo nyan 2 ang plano. Ang pumunta si Joven sa Dubai at bumalik ako sa Pinas. Kung papalarin magiging ok ang lahat.

“Basta papa hintayin mo lang ako… Ikaw lang ang mamahalin ko habang buhay………”

Monday, March 5, 2007

Survey lang..

1.What do you think of ligaw? cool, kakakilig.. flowers and chocolates.. sarap yum yum ..lol
2.Do you believe that friends can be lovers, but past lovers can never be friends? the first i believe, the second is contrary to the first :P so what do u think is my answer :P next question please!!!
3.Do you believe that you can learn to love someone kahit hindi mo talaga syamahal?
(you don't learn love. you just start feeling it.) I agree with you sis kat. lol
4.Who is your ideal partner? the one I love and loving me in return.
5.Have you met your soulmate? i dont know. lol
6.Is it true na ang love nawawala o nababawasan lang? i think it changes its level but its still love.
7.Have you really let go of someone? i think so. lol. i dont if stop loving the person is letting go. waaaaah
8.Are you always serious when it comesto relationships? It depends on the situations. haha
9.Which one do you prefer, friendshipor relationship? relationship


10.Why? because there are many kind of relationship:P one of these is fwendship :P safe answer huh? haha
11.Have you fallen inlove with yourbestfriend? I just admire him so much. hehe
12.Have you fallen in love withsomeone you regret on loving? No.
13.If yes, why do you regret? No... comment. lol
14.Are you in a serious/flingrelationship right now or just plainsingle? Im in a relationship, i dont know if im serious or not. lol
15.Are you a player? yup... badminton player.. bwahaha
16.Are you serious with yourrelationship? I dont know. Im confused lol
17.Are you a martyr? most of the time. haha
18.Do you believe in marriage firstbefore living in or vice-versa? Marriage first!
19.Why? I need some proof. lol.
20.Are you going to say 'yes' or a'no,no,no' sa live in? Zzzzz... sleep. lol
21.Do you look ahead to your future ordo you look behind to your past? i look for my future but sometimes I feel stack on my past.
22.Why do you think mostrelationships dont last? Trust is broken. :
23.Do you really think love canconquer all? Nope:P
24.Do you want to love again? Im afraid to love but of course I want to...
25.Are you falling in love withsomeone ryt now? :D no comment. lol

Saturday, March 3, 2007

Ala-ala Sa Awiting Ito.. TILA

Tila by Lani Misalucha

Tila inulan ang puso ko
Nang nalamig ang 'yong pagsuyo
O bakit nagbago ang 'yong pagtingin
Parang malamig na panahon

At nang ikaw ay kinausap ko
Habang ang ulan ay bumubuhos
Nakita ko sayong mga mata
Na gaganda din ang panahon

Chorus
Tila hihina rin ang ulan
Tila lilipas din ang bagyo
Kahit madilim ang kalawakan may nagtatagong
Sinag sa ulap

Tila inulan ang puso ko
Nang parang naglaho ang pagibig mo
O bakit ka kaya nagbago
Sinlamig ng panahon

Chorus
Tila hihina rin ang ulan
Tila lilipas din ang bagyo
Liliwanag din ang kalangitan
At ang araw ay sisikat nang muli

Bridge
Ang karimlan ay haharapin
Matatanaw ko rin Bughaw na langit
Umaasang ang pagibig mo ay magbabalik
Pawiin mo ang lungkot sa puso ko
Kahit madilim ang kalawakan
May nagtatagong sinag sa ulap

Chorus
Tila hihina rin ang ulan
Tila lilipas din ang bagyo
Liliwanag din ang kalangitan
At ang araw ay sisikat nang muli...

Ang kanta na ito ang paulit ulit kong naiisip at inaawit sa buong araw. Ewan ko ba kung anong ibig nya pahiwatig. Naalala ko ang isang kasama ko sa bahay namin. Gusto na nya umuwi ng Pilipinas, wala pa kasi syang makuhang trabaho at kung meron man halos kapareho lang din ng sweldo nya sa Pinas. Nagdadalawang isip sya kung uuwi ba sya or magstay dito sa Dubai. Mahirap tanggapin at isipin na nabigo sya dito. Tulad ng ilang mga naging kaibigan ko na hindi pinalad sa pangakong trabaho ng Dubai. Si Kuya Alex at Michelle. haay nakakamiss din sila. Laking pasasalamat ko na rin at pinalad ako dito sa tulong na rin ni Lord. Naalala ko isang taon na ang nakakalipas..... Umiiyak ako dahil wala pa rin akong trabaho at ang pera ko na lang ay 100 na dirhamo. Di ko alam kung saan ako pupulutin. hehe. Pero pinagkaloob ni Lord tong work ko. Salamat talaga. Ngayon bayad na ko sa lahat ng aking mga pagkakautang at nakapagpaayos na rin ako ng bahay namin. Masaya na rin ako sa kabila ng mga panahong pakiramdam ko ay bigo ako ay dumadating ang tulong. Kay buti talaga ni Lord. Blessing sa akin ang lahat ng nasa akin ngayon.


Tulad ng awit na ito. Sa bawat pag ulan merong bahagharing naghihintay sumilay. Sa buhay natin may katapusan din ang lahat ng problema. Basta ang mahalaga ay wag kang mawawalan ng pag asa at pananampalataya sa Kanya. Hinding hindi nya tayo papabayaan. Sa bawat pagsubok may kapalit na kaligayahan. Hihina rin ang ulan kaibigan.. at sa bawat pag ulan... magsaya ka dahil mas maliwanag na araw ang sisilay sa kalangitan...